معرفی مجموعه فیلم سینمایی ترمیناتور از بدترین تا بهترین

شاهکار جیمز کامرون، یعنی روز داوری، تنها یک دنباله موفق نیست بلکه مصداق بارز یک دنباله بی نقص است. در تاریخ سینما کمتر اثری را می توان یافت که بتواند از سایه فیلم اصلی خود بیرون بیاید و حتی فراتر از آن قد علم کند، اما T2 دقیقا همین کار را می کند و از هر نظر، یک سر و گردن از نسخه اول بالاتر می ایستد.

جادوی این فیلم در بازتعریف جسورانه شخصیت های آشنا نهفته است. تحول لیندا همیلتون از آن زن وحشت زده قسمت اول به یک جنگجوی سرسخت، پولادین و مصمم، خیره کننده است؛ نگاه کنید که چطور قدرت فیزیکی در سیمای او با بار عاطفی و غریزه مادری اش گره خورده است. آرنولد شوارتزنگر نیز در بازگشت دوباره اش، همان ماشین بی رحم فیلم اول باقی می ماند، اما با یک چرخش روایی نبوغ آمیز؛ او حالا نه یک دشمن، که یک محافظ است. تقابل او با ادوارد فرلانگ (در نقش جان کانر) و رابطه غیرمنتظره ای که میان این ربات سرد و پسر نوجوان شکل می گیرد، به فیلم قلب و روح می بخشد.

در جبهه مقابل، رابرت پاتریک در نقش T-1000، با آن توانایی های دگرگون شونده و وحشت آور، استانداردهای جلوه های ویژه سینما را یک شبه تغییر داد. این تقابل ماشین های قدیمی و جدید، صرفا یک جدال تکنولوژیک نیست، بلکه نمایشی است خیره کننده از نبوغ کارگردانی که هر لحظه اش تماشایی است.

اما روز داوری فراتر از اکشن های بی امان است فیلم مانند نسخه اول، آینه ای است مقابل بشریت تا مسیر ویرانگر خود را ببیند یکی از تکان دهنده ترین لحظات، نگاه جان کانر به کودکان غرق در بازی های خشونت آمیز است جایی که او با تردیدی عمیق از آینده می پرسد: فکر نمی کنی ما به جایی نمی رسیم؟ و پاسخ بی پرده T-800، بر تن مخاطب لرزه می اندازد: تخریب خودتان در ذات شماست.

شاید این پیشگویانه ترین دیالوگ کل این فرنچایز باشد؛ تلنگری سرد و سخت که ما را وادار می کند از خود بپرسیم: آیا اراده ما برای تغییر سرنوشت کافی است، یا ما همچنان محکوم به تکرار اشتباهات خود هستیم؟

اگر از تماشای فیلم های اکشن و داستان های پرتنش لذت می برید، معرفی مجموعه فیلم های جان ویک هم می تواند انتخاب جذابی برای ادامه مطالعه و پیدا کردن فیلم بعدی باشد.

درباره اولین فیلم ترمیناتور چیزهای زیادی گفته شده؛ اثری که نه تنها سنگ بنای یکی از ماندگارترین فرنچایزهای سینمایی را گذاشت، بلکه جیمز کامرون و آرنولد شوارتزنگر را به دو غول بی چون و چرای سینمای مدرن بدل کرد. اما فراتر از این تاریخ سازی، آنچه همچنان نابودگر (1984) را سرپا و تماشایی نگه داشته، عمق انسانی آن است.

نقطه ثقل داستان، تحول تماشایی لیندا همیلتون در نقش سارا کانر است؛ از یک پیشخدمت ساده و خسته که زیر فشار زندگی له شده، تا چهره ای که نطفه یک ناجی آخرالزمانی در وجودش شکل می گیرد. در سوی دیگر، مایکل بین با اجرایی درخشان در نقش کایل ریس، قهرمانی سرسخت اما آسیب پذیر را به تصویر می کشد؛ مسافری از آینده که با کاریزمای خود، لایه ای از لطافت انسانی را به قصه ما تزریق می کند. رابطه میان سارا و کایل، قلب تپنده فیلم است و ثابت می کند که ترمیناتور پیش از آنکه یک اثر علمی تخیلی پرمخاطره باشد، داستانی عاشقانه و عمیق است.

باید از جیمز کامرون قدردانی کرد که هنر تزریق انسانیت به دنیای ربات های قاتل و پارادوکس های سفر در زمان را به بهترین شکل بلد بود. تاملات فیلم درباره سرنوشت، مرزهای فناوری و بهای پیشرفت، چیزی است که متاسفانه در بسیاری از دنباله های بعدی کمرنگ شد؛ فیلم هایی که اغلب روح اثر را زیر انبوهی از جلوه های ویژه کامپیوتری و سکانس های اکشن توخالی دفن کردند. ترمیناتور (1984) یادآوری می کند که حتی در دل تاریک ترین آخرالزمان ها، این جرقه های انسانی است که قصه را ماندگار می کند.

خیزش ماشین ها برای هواداران این مجموعه حکم یک تست روان شناسی را دارد؛ چرا که هر طرفدار، هر بار که به تماشای آن می نشیند، برداشتی متفاوت از دلش بیرون می کشد. عشق یا تنفر شما نسبت به این فیلم، بیش از هر چیز به این بستگی دارد که چقدر با این واقعیت کنار می آیید که داستان فیلم، عملا تمام بار عاطفی و هسته داستانی ترمیناتور 2 را نادیده می گیرد و آن را بی اثر می کند با این حال، اگر بخواهیم منصف باشیم، خیزش ماشین ها در کلیت خود فیلمی قابل قبول و در بسیاری از لحظات، به شدت سرگرم کننده است.

اما چرا این فیلم نسبتا خوش ساخت، تا این حد باعث دو دستگی میان طرفداران شده است؟ پاسخ تا حد زیادی به کیفیت بازیگری ها برمی گردد که ترکیبی از سکانس های درخشان و بازی های معمولی است. آرنولد شوارتزنگر در بازگشت دوباره اش، دقیق و بی نقص ظاهر می شود و کلر دینز در نقش کیت بروستر، همسر آینده جان کانر، حضوری تاثیرگذار و گیرا دارد در مقابل، اجرای نیک استال در نقش اصلی یعنی جان کانر، چنگی به دل نمی زند؛ بازی او عمدتا میان دو قطب مردد بودن و از کوره در رفتن در نوسان است که باعث می شود باور کردن او به عنوان رهبر افسانه ای مقاومت، کمی دشوار به نظر برسد.

و در نهایت، بزرگ ترین گره داستان که همچنان محل بحث است: پایان بندی این فیلم اکشن بسیاری از طرفداران معتقدند این پایان، توهینی به میراث ترمیناتور 2 است در اینجا فاش می شود که تمام مبارزات، فداکاری ها و تلاش های جان و سارا کانر در قسمت دوم، تنها به تاخیر انداختن اجتناب ناپذیر آخرالزمان بوده است. تماشای شکست مطلق قهرمانان در پایان فیلم، ضربه ای سنگین است؛ آن هم برای جان کانری که در مهم ترین آزمون زندگی اش، یعنی نجات سرنوشت کل بشریت، این گونه فاجعه بار ناکام می ماند.

فیلم ترمیناتور: سرنوشت تاریک با وجود تمامی ضعف ها و نقدها، موفق می شود تعادل هوشمندانه ای میان المان های نوستالژیک و ایده های تازه برقرار کند.

بزرگ ترین برگ برنده فیلم، جسارت آن در نادیده گرفتن تمام دنباله های قبلی و معرفی خود به عنوان ادامه مستقیم ترمیناتور 2: روز داوری است. این تصمیم نه تنها مسیر را برای بازگشت اسطوره هایی مثل آرنولد شوارتزنگر و لیندا همیلتون هموار کرد، بلکه پای جیمز کامرون را هم به عنوان تهیه کننده به پروژه باز کرد در کنار این ها، باید به حضور مکنزی دیویس در نقش یک انسان تقویت شده سایبرنتیک اشاره کرد که روحی تازه به اکشن های فیلم دمیده و در سکانس های مبارزه، واقعا می تواند شانه به شانه ترمیناتورها بجنگد.

این ترکیب سنت و مدرنیته نتایج جالبی به همراه دارد هرچند حضور خود آرنولد در فیلم، به خوبی نشان دهنده سردرگمی این فرنچایز در انتخاب مسیر رو به جلو یا بازگشت به گذشته است در نهایت، تکلیف سرنوشت تاریک چیست؟ حقیقت این است که مجموعه ترمیناتور احتمالا باید همان جا در قله روز داوری متوقف می شد، چرا که این داستان در چرخه ای بی پایان از تکرار گیر افتاده است با این حال، اگر شما هم از آن دسته طرفدارانی هستید که فقط به دنبال یک دنباله شایسته و معقول برای قسمت دوم می گردید، سرنوشت تاریک بدون شک بهترین گزینه ای است که در اختیار دارید.

اگر به داستان های فانتزی، ماجراجویی و دنیاهای متفاوت علاقه دارید،میتوانید مقاله معرفی فیلم آخر هفته | افسانه آنگ: آخرین بادافزار را بخوانید.

جسارت فیلم رمیناتور: رستگاری برای متفاوت بودن، قطعا قابل احترام است تا پیش از این فیلم، فرمول تمام قسمت های مجموعه یکی بود: نبرد در زمان حال، سفرهای زمانی پرمخاطره و تلاش برای تغییر آینده. در این میان، طرفداران دوآتشه علمی تخیلی سال ها منتظر بودند تا یک فیلم کامل را در همان دنیای ویران شده و آخرالزمانی آینده سپری کنند. رستگاری دقیقا همان چیزی بود که هواداران آرزویش را داشتند، اما نتیجه کار به خوبی نشان داد که همیشه باید مراقب آرزوهایمان باشیم!

در بخش بازیگری، عملکرد کریستین بیل در نقش جان کانر چنگی به دل نمی زند (هرچند آن جنجال معروف پشت صحنه اش هنوز از یادها نرفته است) در مقابل، آنتون یلچین در نقش نسخه جوان کایل ریس بسیار خوب می درخشد؛ شخصیتی که سرنوشتش با سارا کانر و به طور عجیبی با پدر جان کانر بودن، گره خورده است. با این حال، ستاره بی چون و چرای فیلم سم ورتینگتون است که در نقش مارکوس رایت، آن دورگه غریب انسان و ماشین، بازی متقاعدکننده ای ارائه می دهد.

اما مشکل اصلی کجاست؟ فیلم تمام توان خود را صرف اکشن های پرزرق و برق و سکانس های انفجاری کرده است به امید آنکه مخاطب متوجه نشود که زیر این پوسته پرهیاهو، داستانی بسیار لاغر و کم جان نهفته است؛ فیلمنامه ای که حتی برای یک بازی ویدئویی شوتر ساده هم سطحی و ناچیز به نظر می رسد.

ترمیناتور: جنسیس یا ظهور نابودگر از همان ابتدا فیلمی بود که خیلی ها حس می کردند قرار است به بن بست برسد در برنامه اولیه قرار بود مجموعه ترمیناتور با چند دنباله، مسیر داستانی ترمیناتور: رستگاری (Terminator Salvation) را ادامه دهد؛ اما استقبال نه چندان خوب از آن فیلم و مشکلات مالی شرکت Halcyon Company باعث شد همه چیز تغییر کند نتیجه، فیلمی شد به نام جنسیس؛ اثری که بیشتر شبیه یک تلاش نصفه و نیمه برای راه اندازی دوباره فرنچایز است.

داستان فیلم سراغ یک خط زمانی جایگزین می رود؛ جایی که یک T-800 دیگر با بازی آرنولد شوارتزنگر به دهه 1970 فرستاده می شود تا از سارا کانر محافظت کند و بعدها هم به سارا و کایل ریس برای رفتن به آینده کمک می کند. این ایده روی کاغذ می تواند جذاب باشد، اما فیلم در اجرا بیش از حد به خاطره بازی با قسمت های قدیمی تکیه می کند و کمتر هویت مستقل خودش را می سازد.

در نهایت، میزان لذت بردن شما از جنسیس تا حد زیادی به ارتباطی بستگی دارد که با بازیگرانش برقرار می کنید. بازگشت شوارتزنگر به این مجموعه بدون شک از نکات مثبت فیلم است و دیدن او در قالب این شخصیت ماندگار هنوز هم جذابیت خودش را دارد. جی کی سیمونز هم با انرژی همیشگی اش حضوری سرگرم کننده دارد و امیلیا کلارک نیز تلاش می کند تصویری تازه از سارا کانر جوان ارائه دهد با این حال، اگر این بازی ها نتوانند شما را با فیلم همراه کنند، احتمال زیاد پس از تماشا حس می کنید ای کاش می شد به گذشته برگشت و اصلا سراغ پخش این قسمت نرفت.